Persoonlijke Visie op Istanbul

Het betoverende Oosten. Het sprookjes paradijs in boeken, landen vergelijkbaar met Aladin en de geest uit de lamp. Maar wat is er nog van overgebleven? Zijn de voorspellingen van Pierre Loti uitgekomen?

Dankzij mijn studiereis naar Istanbul heb ik kunnen ervaren wat er nou werkelijk gaande is in het Oosten. Is de stad Istanbul werkelijk verwesterd, of waan je je nog steeds in een sprookje?

De reis met de bus vanuit het vliegveld naar het hotel was een verademing. Ik ben werkelijk in Istanbul! De stad van de minaretten en de Gouden Hoorn! De lichtjes van de stad weerkaatste in mijn fonkelende ogen en ik kon niet wachten de bus uit te stappen en de geuren van een nieuwe stad te ruiken en te ademen.
Wat een flop toen ik eenmaal die bus uitstapte! Geen vliegende tapijten maar voorbijrazende taxi’s en fel getoeter van opgefokte automobilisten. Geen scherpe geuren van kruiden, maar rottend fruit en uitlaatgassen. Is dit nou het Istanbul waar ik van gedroomd had?
Ik kwam in aan in een buurt wat vergelijkbaar is met de Bronx. Vervallen winkels met eeuwenoude etalagepoppen, mannen die op straat hangen, opzoek naar een lekker blond ding.
Snel naar mijn bed, misschien valt het allemaal wel mee morgen, dat wordt alles beter.
Al snel werd ik wakker van kippenvel over mijn hele lichaam. Op mijn klok was het 6 uur in de ochtend. Waar kwam dat geluid vandaan? Dat prachtige betoverende gezang?
Opeens waande ik mij weer in het sprookje waar ik hoopte in te belanden. Istanbul had mij op dat moment betoverd. Met nieuwe moed sprong ik de volgende ochtend onder het goudbruine water van de douche. Ik heb zin in een ontdekkingsreis, en dan wel naar Eyup. De stad van de gelovige, een bedevaartsoord, waar het lijkt of de tijd heeft stil gestaan (volgens de reisgidsen dan.)
In de tram dan maar, wat in eerste instantie niet zo fijn leek, kon ik ook wel het positieve van de zwetende mannen inzien. Dit is een nieuwe ervaring wat je in Nederland nooit zou tegenkomen. Ik genoot opeens van al die heisa en drukte op straat.

Water! Ik zag werkelijk water! Was dat de veel besproken Gouden Hoorn? Op de boot en uitstappen in Eyup. Daar was ik dan. Het wereld vol Allah, Mohammed, en hoofddoeken. Eindelijk kreeg ik een soort gevoel van rust over mij heen.
Tijd voor een drankje bij het bekende Pierre Loti café. Ik ben benieuw of de schrijver gelijk had in het uitzicht.  

Één ding was zeker, het uitzicht was adembenemend! Ik zie gouden koepels, minaretten, en…. Wat is dat?
Een trotse gouden M, grauwe betonnen en metalen gebouwen, een bruingele smokwolk belemmeren mijn uitzicht.
Wat is er gebeurd in de tijd tussen de geschreven boeken en sprookjes en nu?
Het is een fabeltje, een fabeltje in mijn hoofd. Natuurlijk bestaat er niet zo’n droomstad.
Mensen kunnen niet meer leven op dadels en baklava. Ze hebben de Wopper nodig en de Choclate Chip Cookies van Starbucks! Ik bedoel, wat zijn toeristen zonder souvenirs? Wat is een wereldstad zonder Adidas store? Wij Westerlingen brengen onze massaproductie, onze consumptiemaatschappij mee naar het betoverende Oosten, en bedelven ze met grauwheid!
Maar wacht eens even… Dit lijkt verdacht veel op wat er in Nederland gebeurd!
Duizenden theehuisjes, Turkse supermarkten en Döner Kebap!
Het is allemaal zo gek nog niet, die Meltingpot! Wij brengen onze ranzigheid naar hun, zij hun prachtige cultuur naar ons!  Als CKV docent is het zeer belangrijk om kennis te hebben van verschillende culturen. In de klas word je steeds meer geconfronteerd met het feit dat er niet meer alleen maar boerenkaaskoppen in je klas zitten, maar ook leerlingen met een eigen, speciale cultuur die je moet respecteren en aandacht aan besteed moet worden. Ik veel vakken krijg je niet de vrijheid en de mogelijkheid hier tijd aan te besteden, maar met CKV kun je je heel goed richten op dit probleem.
Natuurlijk moet je niet alleen maar Moskeeën gaan boetseren, maar er kan ook aandacht worden besteed aan Egypte, of de cultuur van de Asmat bevolking.
Er is duidelijk te merken dat er steeds meer invloeden van het buitenland in de kunst wordt losgelaten. Kijk maar naar muziek of fotografie. Daarom is het van belang je leerlingen vroegtijdig klaar te stomen voor de harde werkelijkheid van de multiculturele samenleving die met de dag van vandaag nog steeds blijft groeien.

Yoko van der Veen

~ door eyup2007 op november 26, 2007.