topkapi dagboek

Another day, another decapitation. Wat is het leven toch mooi. Die idioot waagde het humus in mijn schoot te morsen. Recht in mijn schoot! De wereld is beter af zonder klunzen die mijn gewaad bevuilen. Goed personeel is erg moeilijk te verkrijgen tegenwoordig. Behalve de vrouwen. Die stellen nooit telleur. Wederom een overweldigend optreden. En wat baren ze toch fantastische kinderen. Allah, zegen mij met krachige zonen, mogen ze allen geschikte opvolgers zijn van de leider van uw leger, mij.
Maar ach… om terug te komen op deze, nogal spannende, dag. Ik werd gewekt door de adhan. Shiba, mijn trouwe katje dat ik nog als jong sultannetje op het eerste hof heb gevonden, wenste me liefdevol snuffelend goede morgen. Om de dag te beginnen heb ik met mijn boot, de Gouden Hoorn, over de Bosporus gevaren en over belangrijke politieke vraagstukken gedubt. Ik kreeg het idee om incognito naar de markt te gaan om te zien wat er echt in de wereld van de kleine man omgaat. Helaas kwam ik niet verder dan de eerste de beste dönertent. Mijn masker werd onthuld toen die ahmak mijn kikkererwtenmousse in mijn schoot dumpte. Opnieuw moet ik constateren dat ik op een haar na aan een aanslag ben ontsnapt. Thuis wachtte een nieuwe aanwinst voor mijn
klokkencollectie. Een bijzonder exemplaar uit India.
Al met al moet ik toegeven, het is fijn om een sultan te zijn.

~ door bezegova op november 19, 2007.

Reageer